|
VITABERNA |
|
|
|
|
|
|
|
BESTUREN MET OOG EN OOR VOOR MENSEN Afscheid Arthur Baeten als vice-voorzitter van kerkbestuur“Te laat”, reageerde Arthur Baeten als kersverse voorzitter van de hockeyclub, toen emeritus- pastoor Hein Tops hem destijds vroeg of hij erover wilde nadenken om het ‘zakelijk leiderschap van de parochie’ op zich te nemen. Maar zijn vrouw Coleta haalde hem uiteindelijk over de streep: “Hein heeft vertrouwen in je, misschien moet je dat toch maar doen.” In juni 1996 volgde de officiële benoeming en installatie als vice-voorzitter van het kerkbestuur. In die functie zette hij zich bijna drie termijnen (11˝ jaar) onvermoeibaar en met grote passie in voor heden en toekomst van onze Caeciliaparochie.Condities scheppen “Onze samenleving is de afgelopen vijftig jaar ingrijpend gewijzigd”, zegt Arthur. “Katholiek- zijn is al lang niet meer identiek met ‘iedere zondag naar de kerk’, maar uit zich veel meer in de bereidheid om iets te willen en kunnen betekenen voor je naaste. Dat is eigenlijk ook steeds een belangrijk richtpunt geweest (en nog) in het kerkbestuur: hoe kunnen wij zo goed mogelijke condities scheppen om het geloof door te geven aan elkaar en aan onze kinderen? Een eerste en belangrijke voorwaarde daarvoor is een kerkgebouw dat in goede staat verkeert. Persoonlijk heb ik daar dan ook altijd veel aandacht aan besteed, omdat ik vond en vind dat een centraal trefpunt voor de geloofsbeleving en –communicatie van cruciaal belang is en coűte que coűte behouden moet blijven. Samen met de Caeciliastichting hebben wij daarin als kerkbestuur veel geďnvesteerd en gelobbyd, met als resultaat een kerkgebouw dat we met gepaste trots en als rijksmonument kunnen doorgeven aan de volgende generatie.”Toekomst De volgende generatie… natuurlijk, daar doen we het allemaal voor. Maar wie zijn dat dan, de volgende generatie? Arthur, aarzelend: “Dat is inderdaad een moeilijk punt, dat ons al jarenlang grote zorgen baart. We zijn daarom ook uitermate blij met het initiatief van enkele enthousiaste jongeren om op gezette tijden bij elkaar te komen en ‘het leven te vieren’. Voor de toekomst van onze parochie is het immers van vitaal belang dat de gemeenschap zich verjongt en nieuwe wegen ontdekt om samen het geloven vorm te geven en te beleven.” Dat de toekomst van onze parochie staat of valt met de inzet van veel vrijwilligers, staat voor Arthur als een paal boven water. “Nog meer dan nu het geval is, hoop ik dat vrijwilligers allerlei taken op zich willen blijven nemen, zowel in praktisch als pastoraal opzicht. Ook wat dat betreft is verjonging absoluut noodzakelijk, anders redden we het gewoon niet.” Een degelijk gebouw, vrijwilligers die de parochie dragen… maar de samenleving staat niet stil en zal ook de komende decennia nog veel veranderingen doormaken. Hoe zouden we daar als parochie op kunnen inspelen? Welke kansen en mogelijkheden zijn er, waar liggen de beperkingen? “Een kerkgebouw zoals wij dat hebben, leent zich – behalve uiteraard voor liturgische vieringen – uitermate goed voor andere zinvolle en passende activiteiten en zou heel goed multifunctioneel inzetbaar kunnen zijn. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan allerlei culturele bijeenkomsten, muzikale uitvoeringen en levensbeschouwelijke activiteiten. De huidige mozaďekbijeenkomsten vervullen daarin voor mij een voorbeeldfunctie. En al is dat maar bijkomstig: ook in financieel opzicht kan een multifunctioneel gebruik van het kerkgebouw voor onze parochie zeer aantrekkelijk zijn.”Zakelijk, maar wel anders Het besturen van een parochie is voornamelijk een zakelijke aangelegenheid, vindt Arthur. Maar toch ligt dat wat anders dan het management van een bedrijf of organisatie. “Uiteraard zijn wij in het kerkbestuur vooral bezig met de meer materiële en zakelijke aspecten van het parochiegebeuren. De onderlinge sfeer is uitstekend, we hebben onze portefeuilles goed verdeeld en ieder neemt wat dat betreft zijn of haar eigen verantwoordelijkheid. Maar er is meer tussen hemel en aarde. Daarom beginnen wij onze vergaderingen bijvoorbeeld altijd beurtelings met een bezinnend moment en nemen we beslissingen steeds in goed overleg met het pastoraal team en de pastoraatgroep. Met de leden daarvan hebben we bovendien jaarlijks een bezinningsdag, waarin we met elkaar nadenken over en stilstaan bij inhoudelijke thema’s.” |