Verbannen naar een wijder land

Hoe prachtig de foto’s van hun nieuwe abdij in Arnhem ook zijn en hoe blij ze waren na een aantal onzekere jaren eindelijk te gaan verhuizen: eigenlijk hadden ze toch gewoon in Berkel-Enschot moeten kunnen blijven, de zusters Trappistinnen.

Nee, hun monastieke traditie hier was niet eens zó oud: ze vestigden zich immers ‘pas’ in 1937 in ons dorp. En wat is nou 70 jaar op de eeuwigheid? Maar waar het om gaat is een onstuitbare opmars van de moderne samenleving die letterlijk tegen een muur van stilte en mystiek opbotste en een abdij op de knieën kreeg. Want zo voelde het, toen ik samen met de Trappisten-buren en tientallen andere dorpelingen de 30 zusters in de vroege voormiddag van 8 mei jl. uitzwaaide, een wijder land in Arnhem tegemoet.

Met de regelmaat van de klok konden we in de media lezen, hoe hun vertrek op den duur onvermijdelijk zou zijn en jaar na jaar dichterbij kwam. Met alle respect voor milieu en natuur, maar ik heb de vogelwerkgroepleden die destijds tegen de bouw van een nieuwe abdij op de oude defensielocatie in Oisterwijk waren nooit begrepen. Volgens mij maken vogelconcerten aan het begin van het nieuwe broedseizoen eindeloos veel meer lawaai dan zusters van een contemplatieve orde. Dat hoef je echt niet met een decibelmeter na te trekken, dat snapt iedereen meteen. Zelfs een luidklokje van 03.45u valt daarbij in het niet.

Het is een ongewoon gezicht, de poort overdag en ’s nachts op slot, waar deze tot voor kort steeds open stond als teken van gastvrijheid en openheid naar de samenleving toe. "We zullen ze missen" vind ik eigenlijk nog maar zwak uitgedrukt. Want Koningsoord is en blijft ook na 8 mei nog steeds de enige Trappistinnenabdij in ons land, maar zal de komende decennia helaas geen geschiedenis meer schrijven in ons dorp. Het deed mij goed van de zusters zelf te horen dat ze in Arnhem een mooie plek hebben gevonden die past bij hun spiritualiteit en monastieke traditie. Maar wat mij betreft hadden ze daarvoor niet naar Gelderland verbannen hoeven te worden.

Jan Simons

 

Terug naar overzicht